Luis Buñuel

Min of meer letterlijk onze huisregisseur. ik kende hem nauwelijks voor we in Zoetermeer kwamen wonen. Eigenlijk was het enige dat ik van hem kende de scene met het doorgesneden oog in Un Chien Andalou. Die scene is een keer in Zomergasten vertoond en heeft me aardig wat droombeelden gekost. Die film (overigens niet langer dan 20 minuten) was een product van zijn samenwerking met Dali, en dat is helemaal de traditie waarin hij thuishoort. Toch brak Dali met Buñuel omdat hij naast surrealisme ook politiek engagement in zijn films wilde brengen. Dat betekende overigens wel dat een aantal van zijn films in Spanje en Frankrijk werd verboden. Later maakte hij meer subtiele films, overigens zonder de confrontatie uit de weg te gaan, Voorbeelden zijn Le Journal d'une femme de chambre (met Jeanne Moreau) en Belle de Jour (met Catherine Deneuve). Verder is de film Le fantôme de la liberté beroemd onder meer door de scene waarin een gezelschap aan tafel zit op toiletpotten, terwijl eten alleen in afzondering in een klein kamertje kan. Uiting van het volledig omdraaien van de bestaande mores en gebruiken. Veel van zijn films worden op het eerste gezicht nogal houterig geacteerd, maar al snel blijkt dat dit volledig opzet is en zodoende de problematiek die wordt behandelt verder aanzet. In zekere zin is hier een overeenkomst te zien met het werk dat Wim T. Schippers maakte voor de VPRO met onder andere Barend Servet en Fred Haché.