Grootvader vertelt
De commissaris vertelt
Eertijds was dit een gevleugelde uitdrukking. Het verwijst naar Hendrik Voordewind die in de jaren 30 en 40 van de vorige eeuw commissaris van politie was in Amsterdam. Van hem is bekend dat hij de Duitse bezetters kritisch benaderde, wat er in resulteerde dat hij in 1943 is gedeporteerd; een detentie die hij wel heeft overleefd. Na zijn pensionering in 1949 heeft hij zijn ervaringen bij de politie opgetekend onder de titel “De commissaris vertelt”. Dit had zo’n succes dat er daarna de vervolgedities kwamen onder de titels “De commissaris vertelt verder” en “De commissaris vertelt door” (wat overigens letterlijk een dubbelzinnig karakter heeft). Als reactie daarop verschijnt er een boek van Willem van Iependaal onder de titel “De commissaris kan me nog meer vertellen”.
Postverkeer
Onlangs (in 2017) las ik een column van Aaf Brand Corstius die aardig in de buurt komt van wat ik met de museale functie van dit item bedoel. Het ging over haar zoontje die een cadeautje van zijn oma had gekregen. Aaf vond het wel aardig als haar zoon een bedankje zou schrijven naar zijn oma. Dit triggerde een aantal observaties. De eerste was dat hij een apje wilde sturen, maar omdat oma dat niet kende, was het alternatief een briefje te maken en te printen. Toen Aaf aandrong om een geschreven briefje te maken keek hij vreemd op. Toen hij dat toch deed bleek dat zijn handschrift abominabel was, want weinig geoefend (hoewel het mijne ook niet geweldig is, ondanks veel oefenen, maar goed). Vervolgens bleek hij niet bekend met het gebruik van postzegels, de manier waarop je een adres op een envelop schrijft (vooral postcode plaatsnaam), de plek waar een brievenbus te vinden is en de wijze waarop brievenbussen zijn georganiseerd (gleuven voor verschillende soorten postcodes). Dit geeft een idee van hoe snel “gewone” dingen vervagen als ze niet meer worden gebruikt door een nieuwe generatie. Daarom is het misschien wel aardig om een paar van die dingen die nu nog gewoon zijn voor mij, of dat in het verleden waren, hier te memoreren “ter lering ende vermaek” 1 voor volgende generaties. _____________________________________________________________________ 1. Het nuttige met het aangename verenigen
Grootvader vertelt
De commissaris vertelt
Eertijds was dit een gevleugelde uitdrukking. Het verwijst naar Hendrik Voordewind die in de jaren 30 en 40 van de vorige eeuw commissaris van politie was in Amsterdam. Van hem is bekend dat hij de Duitse bezetters kritisch benaderde, wat er in resulteerde dat hij in 1943 is gedeporteerd; een detentie die hij wel heeft overleefd. Na zijn pensionering in 1949 heeft hij zijn ervaringen bij de politie opgetekend onder de titel “De commissaris vertelt”. Dit had zo’n succes dat er daarna de vervolgedities kwamen onder de titels “De commissaris vertelt verder” en “De commissaris vertelt door” (wat overigens letterlijk een dubbelzinnig karakter heeft). Als reactie daarop verschijnt er een boek van Willem van Iependaal onder de titel “De commissaris kan me nog meer vertellen”.
Postverkeer
Onlangs (in 2017) las ik een column van Aaf Brand Corstius die aardig in de buurt komt van wat ik met de museale functie van dit item bedoel. Het ging over haar zoontje die een cadeautje van zijn oma had gekregen. Aaf vond het wel aardig als haar zoon een bedankje zou schrijven naar zijn oma. Dit triggerde een aantal observaties. De eerste was dat hij een apje wilde sturen, maar omdat oma dat niet kende, was het alternatief een briefje te maken en te printen. Toen Aaf aandrong om een geschreven briefje te maken keek hij vreemd op. Toen hij dat toch deed bleek dat zijn handschrift abominabel was, want weinig geoefend (hoewel het mijne ook niet geweldig is, ondanks veel oefenen, maar goed). Vervolgens bleek hij niet bekend met het gebruik van postzegels, de manier waarop je een adres op een envelop schrijft (vooral postcode plaatsnaam), de plek waar een brievenbus te vinden is en de wijze waarop brievenbussen zijn georganiseerd (gleuven voor verschillende soorten postcodes). Dit geeft een idee van hoe snel “gewone” dingen vervagen als ze niet meer worden gebruikt door een nieuwe generatie. Daarom is het misschien wel aardig om een paar van die dingen die nu nog gewoon zijn voor mij, of dat in het verleden waren, hier te memoreren “ter lering ende vermaek” 1 voor volgende generaties. _____________________________________________________________________ 1. Het nuttige met het aangename verenigen