Wist je dat?
Plan Lievense revisited
In de tachtiger jaren van de vorige eeuw werd besloten om de Markerwaard, als sluitstuk van de inpoldering van het IJsselmeer, niet uit te voeren. De belangrijkste dijk, die tussen Enkhuizen en Lelystad was echter wel al gerealiseerd. De ingenieur Luc Lievense bedacht daarop, met vooruitziende blik, dat in plaats van een polder een installatie kon worden gebouwd voor de opslag en aanwending van windenergie. Zijn plan behelsde in het kort om een ringdijk van ongeveer 100 kilometer in het Markermeer op te werpen en die te bezetten met windmolens. Tijdens perioden met wind konden die molens water uit het Markermeer oppompen naar het bassin. Als tegenstroom kon met door het water terug te laten lopen via turbines, stroom opwekken. Dit laatste lijkt heel veel op de werking van een stuwdam. Op deze manier werd het toen al bestaande dilemma voor de opslag van energie en de aanwending in windstille perioden opgelost. Het plan haalde het echter niet. Deels uit kostenoverwegingen, deels uit overwegingen van landschapsvervuiling. Misschien was echter de belangrijkste reden wel kortzichtigheid. Wat nu zo mooi is dat er in 2016, dus 35 jaar na Lievense, in het licht van de groeiende druk op het produceren van schonen energie, een groot plan is ontwikkeld die eigenlijk precies deze uitgangspunten hanteert. Alleen gaat dit nog wat verder. Idee is namelijk om de elektriciteitsnetten van onder meer Nederland en Noorwegen met elkaar te verbinden. Onderdeel hiervan is dat opgewekte windenergie die niet kan worden afgenomen in Nederland, wordt doorgestuurd naar Noorwegen waar bij bestaande stuwmeren water van beneden naar boven gaat worden gepompt. In windstille perioden kan daarnaast energie uit de stuwmeren van Noorwegen weer geleverd worden aan Nederland. Simpel dus.
Wist je dat?
Plan Lievense revisited
In de tachtiger jaren van de vorige eeuw werd besloten om de Markerwaard, als sluitstuk van de inpoldering van het IJsselmeer, niet uit te voeren. De belangrijkste dijk, die tussen Enkhuizen en Lelystad was echter wel al gerealiseerd. De ingenieur Luc Lievense bedacht daarop, met vooruitziende blik, dat in plaats van een polder een installatie kon worden gebouwd voor de opslag en aanwending van windenergie. Zijn plan behelsde in het kort om een ringdijk van ongeveer 100 kilometer in het Markermeer op te werpen en die te bezetten met windmolens. Tijdens perioden met wind konden die molens water uit het Markermeer oppompen naar het bassin. Als tegenstroom kon met door het water terug te laten lopen via turbines, stroom opwekken. Dit laatste lijkt heel veel op de werking van een stuwdam. Op deze manier werd het toen al bestaande dilemma voor de opslag van energie en de aanwending in windstille perioden opgelost. Het plan haalde het echter niet. Deels uit kostenoverwegingen, deels uit overwegingen van landschapsvervuiling. Misschien was echter de belangrijkste reden wel kortzichtigheid. Wat nu zo mooi is dat er in 2016, dus 35 jaar na Lievense, in het licht van de groeiende druk op het produceren van schonen energie, een groot plan is ontwikkeld die eigenlijk precies deze uitgangspunten hanteert. Alleen gaat dit nog wat verder. Idee is namelijk om de elektriciteitsnetten van onder meer Nederland en Noorwegen met elkaar te verbinden. Onderdeel hiervan is dat opgewekte windenergie die niet kan worden afgenomen in Nederland, wordt doorgestuurd naar Noorwegen waar bij bestaande stuwmeren water van beneden naar boven gaat worden gepompt. In windstille perioden kan daarnaast energie uit de stuwmeren van Noorwegen weer geleverd worden aan Nederland. Simpel dus.