Paul van Ostaijen

Een klassieke evenknie van Battus is Paul van Ostaijen . Vooral de manier waarop hij poëzie en proza letterlijk vorm gaf is fenomenaal. Een voorbeeld daarvan is het volgende: De woorden krijgen een bredere betekenis door de plek waar ze staan en het font dat wordt gebruikt. In het fragment van de paukenslag hoor je de dreun die de paukenist uitdeelt. op deze wijze komt een tekst als het ware tot leven. Van Ostaijen hanteer deze soort benadering op velerlei wijzen. Soms is het resultaat net zo vaag las veel van zijn collega-dichters, maar vaak levert het echt een extra dimensie op. Een tweede voorbeeld is een fragment uit een gedicht over leger en oorlog. Maar het kenmerkende is uiteraard de vorm van de flakkerende en laaiende woorden.

Van Ostaaijen maakte ook proza en daarin kwam een droogkomische en licht filosofische voorkeur naar boven. Als voorbeeld het begin van zijn ‘Zelfbiografie’: Ik ben geboren. Dit moet worden aangenomen, alhoewel een absoluut-objektief bewijs niet is voor te brengen. Aksioom in het domein van de subjektieve ervaring. Objektief is het slechts gissen. Dus: zijn wij geboren. Zien. Tasten. Maar lachen om het weinig overtuigende van dit bewijs. Ik vraag: wie is wel degelik geboren.