Dit klinkt misschien wat omvattend, maar onder dit kopje wil ik graag even wat kwijt over de vergankelijkheid van roem. Elke generatie, elk tijdperk heeft zaken en mensen die daarin een grotere of kleinere prominente rol spelen. Frappant is dat die in volgende generaties vaak volledig zijn vergeten. Een heel mooi voorbeeld van dit fenomeen vind je in het boekje “Voor het eerst” van Herman ban Veen (Herman wie? hoor ik je bijna roepen, maar goed). Daarin vertelt hij dat hij optreedt in de schouwburg van het Limburgse Venray. Misschien wel de beroemdste Limburgse artiest, die in heel Nederland ongekend populair was, was Toon Hermans. Herman van Veen vertelt dat hij na de voorstelling met een aantal toeschouwers napraat in de foyer, waar ze onder een levensgroot portret van Toon Hermans staan. Herman vraagt aan iemand uit het gezelschap van midden dertigers waar hij mee praat, wat die vindt van het portret waar ze onder staan. Tot zijn verbazing blijkt dat niemand Toon Hermans herkent of zelfs maar kent. Dat bedoelt ik dus met het korte termijn geheugen van generatie. Blijkbaar komen zaken die dateren van voor de generatie niet meer voor in het bewustzijn. Herman citeert daarop een fragment van Jeroen van Merwijk (die was ook echt heel bekend, en grappig ook): Je krijgt een afscheidsfeest dan ga je dood en iedereen vergeet dat jij er bent geweest. Op diverse pagina’s in dit scrapbook kom je mensen tegen die volgens mij verdienen om herinnerd te worden. ik zal er hier geen opsomming van geven, je komt ze vanzelf tegen als je de site doorbladert. En ja, ik weet dat alles betrekkelijk is en dat je niet alles kunt bewaren en niet alles kunt herinneren, maar er is zoveel moois gemaakt dat verdient om langer bekend te blijven dan één mensenleven. En dat geldt ook voor mensen die al gestorven waren voor ik werd geboren, of in ieder geval bewust werd van dingen.

Het korte termijngeheugen van generaties